مهدی جان ای عشق اولین و آخرینم حتی اگر تو هم مرا دوست نداشته باشی من تا آخرین لحظه عمرم عاشقت می مانم

باز با دیوانگی شولای عریان ساختم

باز بی تو مثل هر لحظه خودم را باختم

ساقی و باده پرستی مسلک و راهم نبود

با تماشای رخت در جام می پرداختم

باز جاری شد صدایت نغمه های زیر پوست

مست و حیران اسب دل را در وجودت تاختم

نی جدایی را حکایت می کنم اما منم

از ابد تا بی نهایت ساز غم بنواختم

من خریدار تمام نازهایت بوده ام

زیر باران نگاهت زندگی را باختم

مهدی ای کاش یک لحظه جای من بودی

کاش مرا باور می کردی

من خیلی غصه دارم هیچ مونسی ندارم

تو آسمون ستاره ست حتی اونم ندارم

تا کی باید به دل بگم بساز بساز بسوز بسوز

تا کی باید به دل بگم که چشماتو به در بدوز

تا کی باید گریه کنم از دست کار روزگار

تا کی بایدبباره چشمام مثل ابر بهار

کی میگه تنهایی سخت نیستبه خدا تنهایی سخته

اللهی بی کس نشی به خدا بی کسی سخته

اینم از بخت بد ماست راضی ام هر چی خدا خواست

ای خدا برس به دادم ای خدا تنهایی سخته

پشت سرم گریه نکن مسافرم مسافرم

اشکاتو هی هدر نده باید برم باید برم

جلوی راهمو نگیر نزار منم گریه کنم

صلاحمون اینه عزیز باید برم سفر کنم

طاقت اشکاتو ندارم تو رو خدا نزار ببارم

خدا نخواست قسمت اینه که من تو رو تنها بزارم

تو رو خدا گریه نکن اینقدر نگو نرو نرو

بغضم داره می ترکه اینقدر نگو نرو نرو

اینجوری بی تابی نکن اللهی قربونت برم

خدا نگهدارت باشه باید برم باید برم

هوای غربت ما را کسی نمی داند               هوای غربت ما را تویی که می دانی

ببین که پر ز سکوتم در این هوای غریب       ببین سکوت درونم سکوت طوفانی

به آسمان تو دیگر نمی رسد دستم            بگیر دست مرا ای خدای نورانی

اگر چه دست تهی آمدم به درگاهت          دلم پر است پر از ربنای عرفانی